Binnen de Alevitische cultuur is de traditie van Kirvelik diep geworteld. Het is een instelling die families met elkaar verbindt door een band die vaak als sterker en heiliger wordt beschouwd dan een bloedverwantschap.
De traditie vindt haar oorsprong in de geschiedenis van de Ehlibeyt. Volgens de overlevering was de Profeet Muhammed zelf de Kirve van zijn kleinzoons, Hz. Hasan en Hz. Hüseyin. Door deze taak op zich te nemen, gaf hij aan hoe belangrijk vriendschap en spirituele verbondenheid zijn.
Wanneer een kind wordt besneden, is de Kirve de persoon die het kind vasthoudt en steunt. Maar de betekenis gaat veel verder dan dit moment:
Spirituele Verwantschap: De twee families worden door deze daad “spirituele familie”. Er ontstaat een band van onvoorwaardelijke trouw, liefde en respect.
Huwelijksverbod: Omdat men gelooft dat door deze ceremonie het “bloed van de 12 Imams” tussen de families stroomt, wordt de band als een broeder- en zusterschap gezien. Kinderen van de Kirve-families mogen daarom gedurende zeven generaties niet met elkaar trouwen.
Sociale Verantwoordelijkheid: De Kirve heeft na de ouders de grootste inspraak en verantwoordelijkheid in de opvoeding en het leven van het kind.
In de geschiedenis werd Kirvelik vaak ingezet als een instrument voor vrede. Grote conflicten tussen families of stammen werden bijgelegd door Kirvelik aan te vragen. Uit respect voor deze heilige band werden vetes beëindigd en vijanden veranderden in “Kirve’s” (eeuwige vrienden).
“Kirvelik leert ons om het ego opzij te zetten, de naaste lief te hebben en bij te dragen aan vrede en harmonie in de samenleving.”
De Aanvraag: Een familie vraagt een persoon die zij volledig vertrouwen en respecteren om Kirve te worden. Het is een grote eer, en dit verzoek wordt vrijwel altijd geaccepteerd.
De Ceremonie: De Kirve draagt vaak bij aan de kosten en voorziet het kind van kleding. Tijdens de besnijdenis houdt de Kirve het kind stevig vast op schoot.
De Eeuwige Band: Vanaf dat moment spreken de families elkaar aan met “Kirve”. Zij staan elkaar bij in goede en slechte tijden, precies zoals bij de Müsahiplik (spirituele broederschap).